خبرها دير می‌رسد خب. زياد عجيب نيست که بعد از يکی دو سال تازه رمان معرکه «لکه‌های ته فنجان قهوه» را کشف کرده باشم. عجيب اين است که چطور در اين اوضاع بلبشويی که دارم توانسته‌ام يک کتاب تمام کنم!
ابدا هم پشيمان نيستم که يک شب تا صبح را برای رمان رضا ارژنگ گذاشته‌ام. نمی‌شد جور ديگری خواندش. طوری آدم را می‌کشاند که تا تهش را بخواند. و کاملا هم ارزشش را دارد.
«لکه‌های ته فنجان قهوه» داستان خانواده‌ای معاصر در جامعه امروز است. سه فرزند خانواده با همسران و دوستان و «عشق‌»های‌شان، هر يک در ورقی از کتاب داستان را پيش می‌برند و پی‌درپی می‌آيند و می‌روند. قالب جالبی برای روايت يک داستان ساده، و در عين‌حال تودرتوست. راوی يکی است، اما در هر بخش ـ که به نام يکی از شخصيت‌ها اسم‌گذاری شده ـ از نگاه همان شخصيت داستان را روايت می‌کند. يکی دو جا خود راوی دانای کل وسط می‌پرد و يک‌بار هم نويسنده (رضا ارژنگ) راوی می‌شود. در اين رفت و برگشت‌ها موقعيت‌های پرکششی خلق می‌شود و گاهی نگاه متفاوت آدم‌ها به اتفاقی مشخص جذابيت روايت را دوچندان می‌کند.
نويسنده هيچ ابايی ندارد ميان داستان حرف‌هايش را بزند. اتفاقا جاهايی هست که داستان متوقف می‌شود تا خواننده به چرايی اتفاقات فکر کند و نظر نويسنده را هم بداند. مفاهيم فلسفی ـ و گاهی عرفانی ـ به وفور در سطور داستان يافت می‌شود و نويسنده، از عطار گرفته تا نيچه تا سيمون دوبوار، همه را به کمک می‌طلبد تا حرفش را، آن‌طور که بايد، بزند. اگر کتاب را نخوانده باشيد شايد فکر کنيد «لکه‌های ته فنجان قهوه» داستان کسالت‌آوری است پر از شعار و حرف، يا در شکل ديگری، يک روايت آبکی عشقی که عرفان عملی درس می‌دهد. اما می‌توانم به‌تان اطمينان بدهم که هيچ‌جای داستان اين شکل روايت توی ذوق نمی‌زند و نويسنده از اين وادی پرخطر به سلامت جسته.
«لکه‌های ته فنجان قهوه» در برخی بخش‌ها تنه می‌زند به جاهای خوبی از بعضی از رمان‌های کوئليو، اما خوشبختانه به دام عرفان عاميانه و بازاری آن نمی‌افتد و سطح خودش را حفظ می‌کند. در سطح متعالی‌تر اما، می‌توان رد پای کوندرا را در «لکه‌های ته فنجان قهوه» ديد. موفقيت نويسنده در خلق اين فضا با رنگ و بويی ايرانی ـ که به‌هيچ‌وجه هم تصنعی و زورکی نمی‌نمايد ـ قابل توجه است.
رضا ارژنگ در داستانش هفت شخصيت اصلی دارد. شايد هم يکی از دلايل موفقيت رمان او اين باشد که هر يک از اين هفت تن آن‌قدر قابل درک هستند که بالاخره هر خواننده‌ای ـ با هر جنس و خٌلق و موقعيت ـ بتواند با يکی از آنها هم‌ذات‌پنداری کند. شما کدام‌شان را انتخاب می‌کنيد؟ بهرام، بهروز، بيتا، آيدا، فرامرز، نگار، يا مريم؟

[سفيد تنها و دل‌تنگ است.]
سفيد: کجايی؟ تنهام.
سياه: من اينجام؛ با تو.

[چهار ماه بعد. سياه تنها و دل‌تنگ است.]
سياه: کجايی؟ تنهام.
سفيد: اه‌اه. تو خيلی سياهی.
سياه: ولی...
سفيد: من تو «مود» نيستم. ساکت!
سياه: چی شده؟
سفيد: به تو هيچ ربطی نداره.

نکته: خيلی به لباس‌های سفيدتان دل نبديد. ممکن است کثيف و چرکين شوند. شايد بشود شست‌شان، ولی بعد از مدتی می‌فهميد چرک‌مرد شده‌اند و بايد آنها را دور انداخت.

بخش سوم و پايانی گفت‌وگوی «بيلی و من» با «خوابگرد»
وقتی انتقال نظر برای بلاگر مهم است ـ که هست ـ ابزار بهتر [زبان] به دقت و سرعت اين فرايند می‌افزايد

ما هستيم، بدجوری هم هستيم
گفت‌وگو با عباس معرفی

نسخه‌های «زهير» کوئليو جمع شد
به يکی از منابع انگليسی خبر لينک داده‌ام. ببينيد برای ۲۰۰۰ نسخه‌ی ناقابل چه آبرويی از خودشان می‌برند!

روزنامه‌ی آنلاين «روز»

کافه ۷۸ پلمب شد / از حميدرضا

World Citizens Guide

هی پسر، اينجا نه!

هفتاد و سه درصد از جوانان خيلی دوست دارند دو سال از عمرشان را در سربازی بگذرانند

وقتی مترجم کارش را تمام نکند

کيارستمی: با سانسور کنار نمی‌آيم، از رويش می‌پرم

چگونه با وبلاگ انقلاب کنيم؟
بخش اول گفت‌وگوی بيلی و من با سيدرضا شکراللهی، نويسنده‌ی خوابگرد