امروز ۲۱ شهريورماه اولين سالگرد افتتاح ۳۰نما بود. می‌خواستم مطلب کوتاهی درباره سايت بنويسم و بگذرم. اما واقعاً سهم ۳۰نما در آدمی به اسم دامون مقصودی خيلی بيشتر از يک مطلب کوتاه است و اگر بخواهم درباره‌اش ـ جگرگوشه‌ام! ـ بنويسم، مختصر نخواهد شد. برای همين تا حدود يک هفته، ده روز ديگر که تغييرات سايت تکميل می‌شود هر چند روز يک‌بار يک قسمت از خاطرات اين يک ساله را خواهم نوشت. فعلاً بخش اول را داشته باشيد:

پارسال اين موقع ۳۰نما ديگر افتتاح شده بود. اين روز افتتاحيه که سالگردش امروز بود در واقع افتتاح رسمی است. سايت تقريباً از اول شهريور داشت کار می‌کرد و در واقع تست می‌شد. يک اتفاق جالب هم همان موقع افتاد. روز دوم يا سومی که ۳۰نما را روی وب گذاشته بوديم، هکر خوش‌انصافی پيدا شد و به عنوان خوش‌آمدگويی ما را همراه با هفتاد هشتاد سايت ديگر، که همه روی يک سرور بوديم، هک کرد. برای ما، اين اولين تجربه هکيده شدن البته بد نشد. مسلماً با دو روز کار آزمايشی نه اطلاعات زيادی برای از دست دادن داشتيم نه اعتباری. اصولاً کسی هنوز ما را نمی‌شناخت. بد نشد را از آنجا گفتم که فردای ماجرا يک دو روزنامه به اين اتفاق اشاره کردند و يکی‌شان ـ فکر کنم ابرار اقتصادی ـ نام سايت تازه تاسيس ما را هم از ميان هشتاد تای ديگر بيرون کشيد و در صفحه اول به عنوان يکی از سايت‌های مهمی که هک شده بود تيتر کرد. البته ما از همان اول خيال می‌کرديم خيلی مهم‌ايم، اما باورمان نمی‌شد هنوز هيچ‌کار نکرده برويم در تيتر يک روزنامه‌ها.
يک کمی از قبل‌ترش هم بگويم بد نيست. کار را درست در اوايل تيرماه شروع کرده بوديم. من ـ که آن موقع‌ها دست‌کم دو سه برابر الان انرژی داشتم ـ هفته‌ای هفت روز برای گروهی که حدود بيست نفر بود، به نوبت جلسه توجيهی و همفکری می‌گذاشتم. يادش به‌خير، جيب‌مان هم پر پول بود و همه جلسه‌ها به ميزبانی ۳۰نما در کافی‌شاپ‌ها و رستوران‌ها تشکيل می‌شد. حدود يک ماه به بحث و صحبت و برنامه‌ريزی و هماهنگی اين بيست نفر گذشت. ناهمگونی اين دوستان ـ که بعضی از حرفه‌ای‌های مطبوعات بودند و برخی وبلاگ‌نويس و بعضی ديگر ناآشنا با هر دو مقوله ـ باعث می‌شد روند کار خيلی با سرعت پيش نرود. هرچند حالا که دوباره به آن دوران فکر می‌کنم می‌بينم ديگر جمع شدن‌های اين‌چنينی در فکر هيچ کدام‌مان نمی‌گنجد. نه بچه‌ها ديگر همان‌ها که سابق بودند هستند نه صاحاب سايت و نه شرايط.
تا يادم نرفته اين‌را هم بگويم در تمام اين مدت نيما رسول‌زاده پای ثابت همه جلسه‌های ما و همکار بسيار مهمی در کنار من بود. اين يکی را هم ديگر نمی‌توانم باور کنم؛ يعنی اين نيما را يک ماه تمام هر روز می‌شد پيدا کرد!؟

ادامه دارد...

نظر شما؟ (۱)

بخش سوم و پايانی گفت‌وگوی «بيلی و من» با «خوابگرد»
وقتی انتقال نظر برای بلاگر مهم است ـ که هست ـ ابزار بهتر [زبان] به دقت و سرعت اين فرايند می‌افزايد

ما هستيم، بدجوری هم هستيم
گفت‌وگو با عباس معرفی

نسخه‌های «زهير» کوئليو جمع شد
به يکی از منابع انگليسی خبر لينک داده‌ام. ببينيد برای ۲۰۰۰ نسخه‌ی ناقابل چه آبرويی از خودشان می‌برند!

روزنامه‌ی آنلاين «روز»

کافه ۷۸ پلمب شد / از حميدرضا

World Citizens Guide

هی پسر، اينجا نه!

هفتاد و سه درصد از جوانان خيلی دوست دارند دو سال از عمرشان را در سربازی بگذرانند

وقتی مترجم کارش را تمام نکند

کيارستمی: با سانسور کنار نمی‌آيم، از رويش می‌پرم

چگونه با وبلاگ انقلاب کنيم؟
بخش اول گفت‌وگوی بيلی و من با سيدرضا شکراللهی، نويسنده‌ی خوابگرد